محصولات پلی اورتان شیلنگ پلی اورتان درجه1

انواع  شیلنگ پلی اورتان _شیلنگ با پایه مواد پلی اورتان

این مجموعه به این علت که تولید این محصولات نیاز به تکنولوژی خاص و پیشرفته ای دارد برای اولین بار در ایران  به تولید رسانده بخشی از این محصولات به شرح زیر است :

یکی از پر کاربرد ترین تولیدات پایه مواد پلی اورتان شیلنگ های پنوماتیک است که در صنعت بسیار پر کاربرد است.

شیلنگ پنوماتیک

شیلنگ پنوماتیک پلی اورتان شرکت شیلنز

کش های ورزشی پلی اورتان

کاربرد بعدی این محصولات در صنعت لوازم ورزشی است که به تازگی جایگزین کش های ورزشی شده که به شرح زیر است:

کش های ورزشی پلی اورتان

کش های ورزشی پلی اورتان


شیلنگ پلی اورتان (PU) چیست ؟

شیلنگ پلی اورتان رایج ترین شیلنگ پنوماتیکی است. به دلیل انعطاف پذیری بالای شیلنگ، مخصوصاً برای ساخت ماشین آلات و تجهیزات مناسب است. زیرا پس از پیچ خوردن شیلنگ به راحتی بازیابی می شود. شیلنگ پلی اورتان به راحتی قابل کالیبراسیون است و بنابراین برای استفاده در ترکیب با کوپلینگ های فشاری عالی است، اما کوپلینگ های پلاگین یا اتصالات فشرده سازی نیز امکان پذیر است.

لوله پلی اورتان چقدر انعطاف پذیر است؟


لوله پلی اورتان بسیار انعطاف پذیر و بسیار سخت است. مقاومت در برابر سایش، خستگی، پارگی و پیچ خوردگی بسیار خوبی برای کاربردهای سخت ارائه می دهد. دو نوع اصلی لوله پلی اورتان وجود دارد، مبتنی بر استر و مبتنی بر اتر.

 

آیا لوله پلی اورتان برای انتقال روغن خوب است؟


مقاومت فوق‌العاده‌ای در برابر بیشتر بنزین، روغن‌ها، نفت سفید و سایر مواد شیمیایی مبتنی بر نفت دارد و لوله و شیلنگ PU را به گزینه‌ای ایده‌آل برای خطوط سوخت تبدیل می‌کند (اگرچه افزودنی‌های موجود در بنزین و فرآورده‌های نفتی امروزی نیاز به آزمایش میدانی دارند).

 

تاریخچه پلی اورتان 

اتو بایر و همکارانش در IG Farben در لورکوزن، آلمان، اولین بار پلی یورتان را در سال 1937 ساختند. پلیمرهای جدید مزایایی نسبت به پلاستیک های موجود داشتند که با پلیمریزاسیون الفین ها یا پلی تراکم ساخته می شدند و توسط پتنت های والاس کاروترز در مورد پلی استرها پوشش داده نمی شدند. کارهای اولیه متمرکز بر تولید الیاف و فوم های انعطاف پذیر و PU در مقیاس محدودی به عنوان پوشش هواپیما در طول جنگ جهانی دوم اعمال شد. پلی ایزوسیانات ها در سال 1952 به صورت تجاری در دسترس قرار گرفتند و تولید فوم پلی یورتان انعطاف پذیر در سال 1954 با ترکیب تولوئن دی ایزوسیانات (TDI) و پلی استرهای پلی استر آغاز شد. همچنین از این مواد برای تولید فوم های سفت و سخت، لاستیک صمغ و الاستومرها استفاده می شد. الیاف خطی از هگزامتیلن دی ایزوسیانات (HDI) و 1،4-بوتاندیول (BDO) تولید شد.

 

دوپونت پلی‌اترها، به‌ویژه پلی (تترا متیلن اتر) گلیکول را در سال 1956 معرفی کرد. BASF و Dow Chemical در سال 1957 پلی آلکیلن گلیکول‌ها را معرفی کردند. یونیون کاربید و موبای، یک سرمایه گذاری مشترک مونسانتو و بایر ایالات متحده، نیز شروع به ساخت مواد شیمیایی پلی یورتان کردند. در سال 1960 بیش از 45000 تن فوم پلی اورتان انعطاف پذیر تولید شد. در دسترس بودن عوامل دمنده کلروفلوئوروآلکان، پلی اترهای ارزان قیمت، و متیلن دی فنیل دی ایزوسیانات (MDI) امکان استفاده از فوم های سخت پلی اورتان را به عنوان مواد عایق با کارایی بالا فراهم می کند. در سال 1967، فوم های سفت و سخت پلی ایزوسیانورات اصلاح شده با یورتان معرفی شدند که پایداری حرارتی و مقاومت در برابر اشتعال بهتری را ارائه کردند. در طول دهه 1960، اجزای ایمنی داخلی خودرو، مانند پانل ابزار و درب، با پر کردن پوسته های ترموپلاستیک با فوم نیمه سفت و سخت تولید شدند.

 

در سال 1969، بایر یک خودروی تمام پلاستیکی را در دوسلدورف آلمان به نمایش گذاشت. بخش‌هایی از این خودرو مانند فاسیا و پانل‌های بدنه با استفاده از فرآیند جدیدی به نام قالب‌گیری تزریقی واکنش (RIM) ساخته شده‌اند که در آن واکنش‌دهنده‌ها مخلوط شده و سپس به قالب تزریق می‌شوند. افزودن پرکننده‌ها، مانند شیشه آسیاب شده، میکا و الیاف معدنی فرآوری‌شده، باعث ایجاد RIM تقویت‌شده (RRIM) شد که باعث بهبود مدول خمشی (سفتی)، کاهش ضریب انبساط حرارتی و پایداری حرارتی بهتر شد. این فناوری برای ساخت اولین خودروی بدنه پلاستیکی در ایالات متحده، Pontiac Fiero، در سال 1983 مورد استفاده قرار گرفت. افزایش بیشتر سفتی با استفاده از تشک های شیشه ای از پیش قرار داده شده در حفره قالب RIM، که به طور گسترده به عنوان قالب گیری تزریقی رزین نیز شناخته می شود، به دست آمد. ، یا RIM ساختاری.

 

از اوایل دهه 1980، فوم‌های انعطاف‌پذیر میکروسلولی دمیده شده با آب برای قالب‌گیری واشر برای پانل‌های خودرو و درزگیرهای فیلتر هوا استفاده شد و جایگزین پلیمرهای PVC شد. فوم های پلی یورتان در بسیاری از کاربردهای خودرو از جمله صندلی، تکیه گاه سر و بازو و هدلینر استفاده می شود.

 

فوم پلی اورتان (از جمله لاستیک فوم) گاهی اوقات با استفاده از مقادیر کمی از مواد دمنده برای ایجاد فوم متراکم کمتر، بالشتک / جذب انرژی بهتر یا عایق حرارتی ساخته می شود. در اوایل دهه 1990، پروتکل مونترال به دلیل تأثیر آنها بر تخریب لایه ازن، استفاده از بسیاری از عوامل دمنده حاوی کلر مانند تری کلروفلورومتان (CFC-11) را محدود کرد. در اواخر دهه 1990، عوامل دمنده مانند دی اکسید کربن، پنتان، 1،1،1،2-تترافلوئورواتان (HFC-134a) و 1،1،1،3،3-پنتا فلوئوروپروپان (HFC-245fa) به طور گسترده در شمال استفاده شد. آمریکا و اتحادیه اروپا، اگرچه مواد دمنده کلردار همچنان در بسیاری از کشورهای در حال توسعه استفاده می شود. بعدها، HFC-134a نیز به دلیل خوانش ODP و GWP بالا ممنوع شد و HFC – 141B در اوایل دهه 2000 به عنوان یک عامل دمنده جایگزین در کشورهای در حال توسعه معرفی شد.

 

 

3 دیدگاه

  • Good post. I learn something new and challenging on sites I stumbleupon everyday. Its always interesting to read articles from other authors and practice something from other sites.

  • Right here is the perfect site for everyone who wants to find out about this topic. You realize so much its almost hard to argue with you (not that I really will need toÖHaHa). You definitely put a brand new spin on a topic which has been written about for decades. Great stuff, just wonderful!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خانه درباره ماتماس با ما